1, మే 2016, ఆదివారం

టివి తో మొదటి పరిచయం..
వ్యక్తులతోనే కాదు, వస్తువులతో మొదటి పరిచయాలు గుర్తు చేసుకున్దామనిపించి మొదలెడుతున్నాను, టివి తో మొదటి పరిచయం గూర్చి.
మా స్కూల్లో 8వ తరగతి లో నుండగా మొదటి సారి టివి చూసాము. ప్రేయర్ హాల్ లో టివిని, ఒక కెమెరా పెట్టారు. మేము దాని ముందు నుండి వెళుతూ మా బొమ్మ మేము టివి స్క్రీన్ మీద చూసుకుని సినిమా హిరొయిన్స్, అయిపోయినట్లు, మళ్ళీ అందులో అందులోనే మా లోని లోపాలు (పెద్ద ముక్కు) చూసుకుని బాధ పడిపోతూ, అంతలోనే ఎంత తెల్లగా ఉన్నానో అని సర్ది చెప్పుకుంటూ పిచ్చి పిచ్చిగా ఆనందిన్చాము నేను మా స్నేహితులూ.
83 లో విజయవాడ లో టివి రిలే స్టేషన్ పెట్టేరు. టెస్ట్ సిగ్నల్స్ జరుగుతున్నాయి.
సాయంత్రం అయ్యింది పిల్లల ఆటలయ్యాయి. 7 అయ్యింది ఇంకా పిల్లలింటికి రాలేదు. రోడ్ మీద పిల్లలెోవరూ లేరు. "ఆదిత్యా,కళ్యాణి" అంటూ వెతుక్కుంటుంటే, మా చివరి క్వార్టర్స్ దగ్గర హాల్ అంత నిండి పోయి ఉంది, టివి లో ఎం.ఎస్. గారి "మీరా" వస్తోంది బ్లాకు అండ్ వైట్ టివిలో. నా పిల్లలిద్దరూ టివి స్టాండ్ కాళ్ల దగ్గరా?..... కడుపు తరుక్కు పోయింది. నా పిల్లలు వేరే వాళ్ళింట్లో, అదీనూ టివి స్టాండ్ కాళ్ళ దగ్గరా? వాళ్ళను తిడుతూ తీసుకువచ్చి, మా ఆయనతో టివి కొనల్సిన్దేనని పట్టు బట్టేను. సరే అన్నారు.
ఇక రోజూ కాలేజీ నుండి వస్తూనే "జయా! ఇవాళ "కృషి దర్శన్" చూసాను, చెట్టు మీంచి మావిడి కాయలు ఆకుపచ్చగా గుత్తులు గుత్తులు వేల్లాడుతున్నాయని , ఏనుగులు గుంపులు గుంపులు వేడుతున్నాయని చెప్పి కళ్ళూరిస్థున్నారు.
ఈ లోగా ఒంగోలు నుండి ఒక స్టూడెంట్ వ్చేచ్చిన్ది, ఆ అమ్మాయితో గురువుగారు కలర్ టివి కొంటారట, అనగానే అనవసరంగా, ఎంతో బాగుంటుందండి, మా పక్క వాళ్ళింట్లో ఉంది అంది అంతే! ఇక చూసుకోండి, ఆ అమ్మాయిని "అంటే ఈ చీర ఇదే కలోర్లో,ఒంటి రంగు ఇదే కలోర్లో ఉంటుందా?ఏనుగు ఏనుగు రంగేనా?" అంటూ చంపుకు తినేసాను"
రోజూ నన్ను కూడా సాయంత్రం టివిల షాపల చుట్టూ తిప్పేరు. సరదాగానే చూసాను కానీ ఏమైనా కనిపిస్తే కదా? ప్రసారం టైం కాదాఎను!
.నాలుగు రోజులయ్యాక.. ఈన కొనే బేరం కాదని గట్టి నిర్ణయానికి వచ్చేసాను.
ఇక ఒకరోజు ఉదయం ఇవాళ టివి కొనుక్కోస్తాను 11 గంటలకి" అని చెప్పేరు. తెచ్చినప్పుడు చూడచ్చులే అనుకున్నా. కానీ 11 గంటలకి టివి రెడీ. "కోణార్క్ పుష్పాంజలి కలర్ టివి." ఆ టైములో ఏమీా రాడం లేదు. మధ్యానం 2 గంటలకి కాలేజీ కెడుతూ, "నేను 5 గంటలకి వచ్చి ఆన్ చేస్తాను, నువ్వు పెట్టకని" వెళ్లి పోయారు. వెళ్తూ వెళ్తూ దాని నెత్తిన నాగభూషణం లాగ చాలీ చాలని ఉత్తరీయం కప్పి వెళ్ళేరు దానికి.
కట్ చేస్త ......సాయంత్రం 5. నా క్లాసు అయిపొయింది. చూడాలని మహా ఉబలాటంగా ఉంది. ఆపుకోలేక మాట జవదాటేను. టివి పెట్టగానే " ఆ రోజు శనివారం అవ్వడం వాళ్ళ "రీజినల్ ఫిలిం..అస్సామి ఫిలిం" ఒక తల్లీ కొడుకు తెల్లటి బట్టలు ధరించి, తెల్లటి బంతితో, ఆకుపచ్చటి పచ్చిక బయలుపై, ఆడుకుంటున్నారు. ఇంతలో మా వారు. గబా గబా ఆపేసి, మళ్ళీ ఉత్తరీయం నెత్తిన కప్పేసి ఎరగనట్లు కూర్చున్నా. పైకి వస్తూనే చక్కగా టివి పెట్టి చూద్దామనే ధ్యాస కంటే "పెట్టేవ? పెట్టేవా?" అంటూ అడగడం మొదలెట్టేరు. మహా బుద్ది మంతురాలిలా "నో" అన్నా! మా ఆయనా మజాకా? వెంటనే దాని నెత్తిన చెయ్యి బెట్టి చూసారు! ఇంకేముంది? దొంగ పట్టుబడి పోయింది......
ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమంటే "ఆ రోజు నాకు ఆ సీన్ కళ్ళల్లో ముద్రించుకు పోయి ఇక వేటిని కళ్ళల్లోకి రానీడం లేదు! ఎలా? ఎం చెయ్యాలబ్బా?" అదీ నా మొదటి టివి పరిచయం.
"నాలుగు రోజుల షార్ట్ నోటీసు లో రేడియో రికార్డింగ్ 5 న అని డేట్ వస్తే వాయిన్చుకోకుండా ఏమిటి యీరాతలు? వెళ్తావా లేదా" అంటున్నారా? వెళ్లి పోతున్నా? మళ్ళీ వస్తాలెండి . ఖంగారు పడకండి.........

29, ఏప్రిల్ 2016, శుక్రవారం

కల.........
"అమ్మా అమ్మా" అని వెక్కి వెక్కి ఏడుపు వినిపించింది పక్క గదిలో ఉన్న అమ్మకి. అయ్యో అని అర్ధ రాత్రి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి చూసేసరికి, బుజ్జి పాప ఏడుస్తోంది!
ఎందుకుట? ఆ బుజ్జి పాప వీధి అరుగు మీద నుంచుని జంతిక తినబోతుండగా , ఒక కుక్క పరిగెత్తుకుని వచ్చి చేతిలోంచి లాక్కుని వెళ్లి పోయింది. అసలే జంతిక అంటే చాలా ఇష్టం, పైగా కుక్కంటే చచ్చే భయం. ఇక చెప్పాలా? రెండూ కలిపి ఏడుపే ఏడుపు.
ఇది ఆ చిన్ని పాపకు గుర్తున్న మొదటి కల. జంతిక తింటున్నట్లు కల వచ్చిందని తిండిపోతు కాదండీ బాబూ!
ఇప్పుడు చెప్పండి ఎవరా పాప?
ఇలాగే మీ మొదటి కల గుర్తుంటే చెప్పండి మీరు కూడా! టైం వేస్ట్ అనుక్కోకండి, ఇవన్నీ మన జ్ఞాపక శక్తిని పెంచుతాయి. లైక్ కొట్టేసి కూర్చోడం కాదు, మీ అనుభవాన్ని గుర్తు చేసుకుని చెప్పండి చూద్దాం.........

25, ఏప్రిల్ 2016, సోమవారం

జోజీ.......జోయ్

  అల్లరి జోజి గాడు, ఉడుకుమోతు జోయమ్మ  పుట్టి ఇప్పటికి 11 సంవత్సరాలు అయ్యింది.
అది 2004 సెప్టెంబర్ 23 అర్ధరాత్రి 12 గంటలు. ఒక్క సెకండ్లో  రెండు కారక్టర్స్  రూపు దిద్దుకుని, జన్మించాయి నా ఊహ  నుండి.

ఎందుకు?
మా చిన్ని మనవరాలు పుట్టే ప్రయత్నం కోసం మా అమ్మాయి అల్లుడూ అర్జెంటుగా హాస్పిటల్ వెళ్తూ, మూడు ఏళ్ల మా పెద్ద మనవరాలు నిద్ర పోతుండగా నాకప్ప చెప్పి వెళ్లి పోయారు. అరగంట అవ్వగానే పాప ఏడ్చింది.  కానీ ఇంట్లో వుడ్ వర్డ్స్ గ్రేప్ వాటర్ లేదు కదా మరి ఎలా? ఇంతలో మా బుజ్జి జోజి జోయ్ పుట్టేసారు.

వాళ్ళిద్దరూ ఎంత అల్లరి వెధవాయలో, ఎన్ని tఅల్లర్లు చేసేరో, మా మనవల్ని ఎలా నిద్ర పుచ్చారో, ఎలా భోజనం చేయించారో. ఎలా మైమరపించారో  ఆశ్చర్యం వేస్తోంది.అన్నట్లు మా మనవల్నే కాదు ఆ వయస్సు వాళ్ళని ఎందరినో నా చుట్టూ  చేర్చి, అవి వింటూ అమ్మల కాళ్ళల్లో పడి పోకుండా ముద్దుగా నా దగ్గరే కూర్చునేట్లు  చేసేరు.

ఒకటి గుర్తుంచుకోవాలి.. ఇవి అమెరికా బుజ్జి కూనలు. అవి వాల్మార్ట్, మేసీస్ , అమెరికా విను వీధుల్లో , గొడుగు లేసుకుని, అల్లరి చేస్తూ తిరుగుతాయి. ఇంతే కాదు అల్లరి బాచ్ గా కొంత మంది కలిసి అమెరికా నుండి ఇండియా ప్రయాణం చేసేరు.
ఈ ఎపిసోడ్స్ కావాలంటే మీరు కూడా చిన్న పిల్లలై పోయి నా చుట్టూ చేరి నేను చెప్పే కధలు వింటారా? వచ్చానండొయ్ కధల అమ్మమ్మ!

కావాలా/ వద్దా? మీ రెస్పాన్స్ బట్టే ఉంటుంది ఎపిసోడ్స్.

17, ఏప్రిల్ 2016, ఆదివారం

స్వామి  సన్నిధి .......

గుమ్మం లోపల "అఖిలాండ బ్రహ్మాండ నాయకుడు" గుమ్మం బయట గుమ్మానికి ఆనుకుని భక్తుడు, ఆయన సతీమణి... ఇది నా స్వానుభవమ్.  మర్చి పోలేక పోతున్నా .  జన్మ ధన్యమయ్యింది.

 నిజం ఈ బొమ్మలో  చూసిన దేవ దేవుడినే చూసింది .  నిజ రూపం, నేత్ర దర్శనం.
అలంకరణ  రహితంగా  "నల్లని మేని నగవు చూపుల వాడు, తెల్లని కన్నుల దేముడు" "బ్రహ్మ కడిగిన పాదములతో "  "అందరికీ  అభయంబులిచ్చు చేతులతో", ఆజానుబాహుడు, అరవింద దళాయతాక్షుడు, అర్ధనిమీలిత నేత్రుడు, ప్రత్యక్షమవుతే కదలకుండా ఉండిపోయాము . జీవితంలో అత్యంత ఆనందానుభూతిని చెంది శటగోపం, తీర్థం,హారతి (తిరుపతి లో ఇటువంటివి దొరకడం కష్టం) తీసుకుని, "వెళ్ళండి" అని  ఎవ్వరితో తోయిన్చుకోకుండా 4 నిమిషాలు అక్కడ నుంచుని మరీ వచ్చామ్.

ఇంత కంటే ఇంకేమి కావాలండి!

అన్నట్లు గురువారం దర్శనం కి ఒక విశేష ముందట ........ ప్రతీ రోజూ  సకల ఆభరణాలతో ఉన్న భగవంతుడిని చూడ్డానికి మనం  వెళ్తామట,  గురువారం మటుకూ  స్వామి తను చూడ దలచుకున్న వారిని రప్పించుకుంటారట . ఎందుకంటే ఆయన నేత్రాలు విప్పారి ఉంటాయట .

మేమంత అదృష్టవంతులమో కదా! అదే మా నాదనీరాజనం అవ్వగానే మాకు దర్శనం మయ్యుంటే మేము అలంకార సహితుడైన దేవ దేవుడుని చూసే వాళ్ళం , అలా కాకుండా వెంకన్న బాబు మమ్ము తన నేత్రాలతో చూసి ఆశీస్సులు అందించడానికి గురువారం దర్శనం ఏర్పాటు చేసేరు. భగవంతుడి చల్లని చూపు మనపై  ప్రసరిస్తే  అంతకంటే ఇంకేమి కావాలి?

"ఓం నమో వేంకటేశాయ"

30, మార్చి 2016, బుధవారం

విమానంలోంచి మేము చూసింది ఇదే....
సరిగ్గా విమానం రెక్క మీద కూర్చున్నాం. మీకు తెలుసుగా ఇంటర్నేషనల్ ఫ్లైట్స్లో అటూ ఇటూ మూడు మూడు సీట్స్ సెంటర్లో  నాలుగు సీట్స్ ఉంటాయని. మేము సెంటర్ లో కూర్హున్నం. పైలెట్  చెప్పగానే, మరీ మూడు సీట్స్ మీద నుండి వంగి చూస్తే బాగుండదని, తొంగి చూసాం. ఇక అర్ధం చేసుకోండి,రెండు సార్లు ఏమి చూసి అంత కధ అల్లుకున్నమో .

ఇప్పుడు చెప్పండి మేము "తెలివి తక్కువ వాళ్ళమా/ తొందరపాటు వాళ్ళమా/ చాలా క్రియేటివ్ వ్యక్తులమా?"

కొంప దీసి ముందు రెండూ అనేరు, కోపం తెచ్చుకుని అలిగి కూర్చుంటాం తెలుసా? జాగ్రత్త.......

అన్నట్లు మన స్నేహితుల్లో కొందరు "ఆవులిస్త్సే పెగులేక్క పెట్టె" వాళ్ళున్నారు. వాళ్ళు కనిపెట్టేసారోచ్. నేను పేర్లు చెప్ప్పను. ఎందుకంటే ?......... అర్ధం చేసుకోరూ..........
కాషాయ వస్త్రాలు....

ఏమిటండీ! అట్లాంటిక్  ఓషన్ ఒడ్డంతా  సన్యాసుల  మయమైపోయింది? నేనూ మా  వారూ  స్వయంగా  చూసాం.

నవ్వకుండా   ఉంటేనే  విషయం  చెబుతా! ముందు ప్రామిస్  చెయ్యండి,  చెయ్యాలి

అది 2001 వేసవి.  మొదటి సారి  అమెరికా  వెళ్తున్నామ్. అమ్మాయిని, అబ్బాయిని  కలవ బోతున్నాం  అని  చెప్పలేని  ఉత్సాహం, ఆనందం. మనం మేనేజ్  చెయ్యగలమా పోర్ట్ అఫ్ ఎంట్రీ దగ్గర? మనకి ఇంగ్లీష్ వచ్చా? వాళ్ళు మాట్లాడింది  అర్ధమవుతుందా? ఎన్నెన్ని అనుమానాలు, తద్వారా వచ్చే భయాలు. బయటకి వచ్చి పిల్లల్ని కలిసే దాకా భయం, తరవాత.  ఆనందం.. చాలా త్రిల్లింగ్ టైం.  బహుసా మీ అందరికీ  అనుభవైక వెద్యమే.  

దారిలో  పారిస్ కూడా ఆగుతుంది అని పిల్లలు చెబితే,  అహహా సుందర పారిస్   నగరం కూడా  చూస్తాం కదా అని చాలా ఆశ పడ్డాం.  అక్కడ  ఎయిర్పోర్ట్ లో  దిగి హాయిగా ఆనందించి , కొన్ని సువాసన లీనే సెంట్లు కూడా కొనుక్కున్దామనుకున్నారు మా వారు.

తీరా చేసి ఎయిర్పోర్ట్ లో దూరంగా  ఆపి, మమ్మల్ని  కళ్ళెర్ర  చేసి చూసి, బెల్ట్లతో మమ్మల్ని మేమే  కట్టుకోమని ఆదేశించి, జామా జెట్టి లాంటి ఆరడుగుల తెల్ల  వాళ్ళు ఫ్లైట్ ఎక్కేసి క్లీనింగ్ చేసేసి చకా చకా దిగి పొయారు. ఇంతలో బిల బిల మంటూ మరింత మంది పాసంజేర్స్ ఎక్కి పోయేరు. ఆశ అడియాశ అయ్యిందని బిక్క చచ్చి కూర్చుని ఉన్నాం, ఇంతలో ........

సరే! అసలు కధ  ఇక్కడ  ఆరంభమయ్యింది .......

కొంచెం సేపయ్యాక మమ్మల్ని ఊరడించాలని అనుక్కుంట పైలెట్ ఒక సారి కిటికీలోంచి  చూడండి మీకు అట్లాంటిక్ ఓషన్ కనిపిస్తుంది అన్నారు. సరేనని అందరం తొంగి చూసాం . అంతా నీటి మయం  కాకపొతే ఎందుకో కాషాయ వస్త్రాలు ఆరేసి కనిపించాయి. ఓహో! ఇక్కడ కూడా సన్యాసులు స్నానాలు చేసి బట్టలు ఆరేసుకు్న్నారులె అనుకున్నాను.  ఇంకా 3 గంటలయ్యాక మళ్ళీ చూడండి అట్లాంటిక్ ఓషన్ ఉంది కింద, ఎంత పెద్దదో అమెరికా దాకా ఇది మనతో వస్తుందన్నారు.

తొంగి   చూస్తె  ఏముందీ, మళ్ళీ నిండా కాషాయ వస్త్రాలు ఆరేసి ఉన్నాయి. అయ్యో! అట్లాంటిక్ ఓషన్ ఒడ్డంతా కాషాయ మయం అయిపోయిందని మా వారు నేనూ, చెప్పుకుని  ఆశ్చర్యంతో  తల మునకలయ్యాము.

అసలు విషయం వేరే్ి  ఉంది. . మీలో ఎవరైనా గ్రహించి చెప్పగలరేమో  చూద్దాం.

మీకు తెలిసీ  చెప్పక  పొతే  భేతాళుడు  మళ్ళీ  చేట్టేక్కేసి దిగనంటాడు.

 చూద్దాం! మీరు చెప్పలేక  పొతే రేపు నేనే చెబుతా లెండి. చెప్పక ......... ?

27, మార్చి 2016, ఆదివారం

విజ్ఞాన ఖని.......

అదొక అందమైన పూదోట .  అందు అత్యంత ఆధునిక సౌకర్యాలతో  కూడిన పొదరిల్లు.  ఆ ఇంట సంగీతం, సారస్వతం, విజ్ఞానం కలబోసుకుని  చిరునవ్వుతో  మనని ఎంతో ఆప్యాయంగా  స్వాగతిస్తాయి. అంతెందు కండీ ఆ నట్టింట లక్ష్మీ సరస్వతులు నాట్య  మాడుతూ  ఉంటాయి.

 ఆప్యాయతకి మారు పేరైన " మా  అత్తగారి" ప్రతి రూపం మా వారి చిట్టి చెల్లెలు శ్రీమతి  బండి శ్రీలక్ష్మి గారు. ఎంతో్  ప్రేమాస్పదురాలు. అడుగడుగునా ఎదుటి వారికి ఏమి కావాలి? ఏమి ఇష్టం అనే తపనే ఆవిడకి. మమ్మల్ని తల్లిలా చూసుకున్నారు విశాఖపట్నం వెళ్ళిన రెండు రోజులూ .

ఇక మా అన్నయ్య గారు డాక్టర్  శ్రీ బి.ల్ .నరసయ్య  గారు  . వారొక కదిలే విజ్ఞాన గ్రంధాలయం .  ఏ  విషయన్ని  గూర్చైనా  అనర్గళంగా విపులీకరించగలరు.  ఆయనతో గడిపే ప్రతీ క్షణం అంతో ఇంతో విజ్ఞానం సంపాయించుకోకుండా బయట పడం.

నాకు స్ఫూర్తి ప్రదాయిని,ధైర్యం ఇచ్చి వెన్ను తట్టి నన్ను నడిపే సద్గురువు శ్రీమతి మాధవపెద్ది సుబ్బలక్ష్మి మూర్తి గారు.....

నా సర్వస్వం,సంగీతంలో నేను మీటే ప్రతీ మీటు, జీవితంలో  నా ప్రతీ అడుగుకీ మార్గదర్శకులు నా గురువు, భర్త అయిన శ్రీ శ్యామసుందర్ గారైతే........

నాకు  జ్ఞానాన్ని  ప్రసాదించే  గురువు శ్రీ నరసయ్య గారు......

వీరందరూ  నాకు  తల్లీ  తండ్రీ  గురువు దైవంతో  సమానమ్.  ఇంతకంటే  వ్యక్తీకరించడానికి  నా భావానికి  తగ్గ భాష లేదు.

 గురువులకు నా  నమో వాక్కాలు.

ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమంటే విశాఖపట్నం వెళ్లి సింహాచలం,  రామనారాయణం,

"అలుపెరుగని అలలు, అంబరాన్ని చుంబించే ప్రయత్నాన్ని" తనివి తీరా చూసి, ఆనన్దించి......

మళ్ళీ  కొండంతబలం తో తిరిగి వచ్చామ్......